Το μίσος για την Ελλάδα, ο στόχος των εκάστοτε αλβανικών κυβερνήσεων

Η ένταξη της Βορείου Ηπείρου στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος ήταν μεν η ικανοποίηση των αυτουργών Ιταλών και Αυστροουγγαρέζων, που είχαν τα δικά  τους συμφέροντα στην Αδριατική και των Αλβανών φεουδαρχών να φτιάξουν το δικό τους κρατίδιο, ήταν όμως κι ένας μεγάλος πονοκέφαλος για την διατήρηση και σωτήρια της.

Πονοκέφαλος διότι γνώριζαν πολύ καλά όλοι τους την αδικία που έγινε, την αγωνιστικότητα των επιφανών Βορειοηπειρωτών  και την αγάπη τους για την Ελλάδα, γνώριζαν όμως πολύ καλά πως εκκρεμούσε ένα υπογραμμένο κι απ’ αυτούς Πρωτόκολλο, η υλοποίηση του οποίου θα έκοβε την όρεξή τους.

Για την ελάφρυνση του πονοκεφάλου αυτού βρήκαν τα αντίδοτα.

Έπρεπε πάσης θυσίας να εφαρμόσουν την  πληθυσμιακή αφομοίωση κι άλλος τρόπος δεν υπήρχε από την αλλοίωση του πληθυσμού. Η πρώτη απόπειρα έγινε από το βασιλιά Ζώγκου όπου θέλησε να κατεβάσει κατά εκατοντάδες ορεσίβιους και να δημιουργήσει αλβανικά χωριά στον Βορειοηπειρωτικό χώρο. Διαμαρτυρήθηκε τότε η Ελλάδα και το σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε.

Το συνέχισε ύπουλα και μεθοδευμένα η κυβέρνηση του δικτάτορα Χότζα με τις Κρατικές Γεωργικές Επιχειρήσεις, τις στρατιωτικές μονάδες κι άλλα κυβερνητικά ιδρύματα που «έσπειρε» στον βορειοηπειρωτικό χώρο, κουβαλώντας δεκάδες αλβανικές οικογένειες ως «εργατική δύναμη» και ως «ειδικευμένοι».

Ύπουλα η δικτατορία, φανερά και σκόπιμα η δημοκρατία τα τελευταία 28 χρόνια. Σήμερα που μιλάμε πολλές κοινότητες μετατράπηκαν σε μεικτές. Η αλλοίωση είναι δεδομένη.

Δεύτερο αντίδοτο ήταν η δικτατορία. Η τρομοκρατία και η βία διαμέσου των φυλακίσεων, εξορίσεων και θανατικών ποινών, οι εν ψυχρών δολοφονίες εκείνων που προσπαθούσαν να διαφύγουν στην Ελλάδα. Οι στατιστικές μιλούν για θηριωδία, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τα οποία πέρασαν απαρατήρητα από τους Τρανούς της Γης. Επίσης οι στατιστικές μιλούν, πως σε σύγκριση με τον αριθμό του πληθυσμού, η Εθνική Ελληνική Μειονότητα υπερτερούσε πάρα πολύ.

Τρίτο αντίδοτο η κομμουνιστική προπαγάνδα.  Όλα τα μέσα, ο προφορικός και γραπτός λόγος, οι ινστρούχτορες του κόμματος, οι κυβερνητικοί και κομματικοί ιθύνοντες, οι μαζικές οργανώσεις του Δημοκρατικού Μετώπου, των Επαγγελματικών Ενώσεων, της Γυναίκας, της Νεολαίας, των Πιονέρων… είχαν έναν και μοναδικό σκοπό: να επευφημήσουν τη χώρα των αετών, την μοναδική στον κόσμο που χτίζει το σοσιαλισμό στηριζόμενη στις δυνάμεις της, του φαναριού στην Ευρώπη και στον κόσμο και να καυτηριάζανε τις ιμπεριαλιστικές χώρες, ιδίως την Ελλάδα. Η Ελλάδα το μαύρο πρόβατο. Η αιτία όλων των κακών. Που ζηλεύει γιατί οι μειονοτικοί στην Αλβανία ζουν ελευθέρα, χωρίς αφεντικά. 

Τέτοια ήταν η πλύση εγκεφάλου που κατόρθωσαν ώστε  Μειονοτικοί να έβριζαν  την Ελλάδα. Αυτοί να αποφάσιζαν για την καταδίκη των ομοεθνών τους. Αυτοί να ξεπερνούσαν το όριο και να πολλαπλασιάζανε τον αριθμό των κουλάκων, των εχθρών του λαού και να εφάρμοζαν την πάλη των τάξεων με το μεγαλύτερο φανατισμό.

Ξεφυλλίζοντας σήμερα τα «Βιβλία της Δόξας», ιστορικά των χωριών, (ευτυχώς όχι σε όλα) αισθάνεσαι μια απέχθεια, μια αηδία για τα γραφόμενα, τα ψεύδη, τις διαστρεβλώσεις και το μίσος που ξεχειλίζει κατά της Ελλάδος. Ας αναφέρουμε μερικά:

«Το χωριό μας δεν είχε σχολείο. Το άνοιξε η ελληνική προπαγάνδα για τους δικούς της σοβινιστικούς σκοπούς». «Οι Έλληνες φαντάροι πήραν δια της βίας χωρικούς, μάλιστα τους κακομεταχειρίστηκαν όπου πέθανε στα χέρια τους ο…» «Το 1883-84 η επιρροή των  Ελλήνων σοβινιστών ήταν πολύ μεγάλη. Το Ελληνικό Πατριαρχείο, για τα συμφέροντα των Ελλήνων σοβινιστών, έντυνε την προπαγάνδα διαμέσου του κλήρου και του μεγαλοϊδεατισμού των Ελλήνων  προς την  κατεύθυνση να εξελληνίσουνε τους Αλβανούς» «Το 1912,  η ελληνική κυβέρνηση για δικούς της σκοπούς  έστειλε πλοία και πήρε δια της βίας πολλούς χωρικούς της Νοτίου Αλβανίας δια την Κέρκυρα»… 

Οι γράφοντες των ιστορικών μπορούσαν να αποφύγουν τέτοιες ηλιθιότητες, αλλά η πλύση εγκεφάλου και ο φόβος υπερνικούσε την πραγματικότητα.

Με τα αντίδοτα αυτά, οι εκάστοτε αλβανικές κυβερνήσεις είχαν το κεφάλι τους ήσυχο στο εσωτερικό. Στο εξωτερικό οι πολιτικές άλλαξαν σύμφωνα με τα συμφέροντα. Η Ελλάδα απαθής.

 Με το DNΑ του μίσους ριζωμένο βαθιά στις ψυχές πολλών Αλβανών, με την έξαρση του εθνικισμού, με τα νέα αντίδοτα που μεταχειρίζονται και οι σημερινές κυβερνήσεις, δύσκολα να φύγει το μίσος αυτό.

Βαγγέλης Παπαχρήστος

6 Σεπτεμβρίου 2018: Ημερίδα για τις αυτόχθονες Ελληνικές Κοινότητες εκτός Ελληνικού κράτους

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

63η Επέτειος Σεπτεμβριανών

ΤΟΥ ΠΟΓΚΡΟΜ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 6-7/9/1955

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018, ώρα 6:30 μ.μ. 
Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών 
Δημητρίου Σούτσου 46, Αμπελόκηποι

Ημερίδα

Οι Ολέθριες Συνέπειες της Εξουσιομανίας 
Η Κατάκτηση και Διατήρηση της Εξουσίας στην Ημεδαπή και 
οι Αυτόχθονες Ελληνικές Κοινότητες εκτός Επικράτειας

Συντονιστής: Άρης Πορτοσάλτε, Δημοσιογράφος

Ομιλητές:

- Γιώργος Κοντογιώργης
Ομότιμος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου:
«Ο Ελληνισμός στα αζήτητα του Νεοελληνικού κράτους»

- Ανδρέας Θεοφάνους
Πρόεδρος Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Καθηγητής Πανεπιστημίου Λευκωσίας:
«Η ανατομία της κυπριακής τραγωδίας και τα υφιστάμενα διλήμματα»

- Αθηνά Κρεμμύδα
Γενική Γραμματέας της Κίνησης για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου:
«Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός, τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων και η εγκατάλειψη από το Ελληνικό κράτος».

- Νικόλαος Ουζούνογλου
Καθηγητής Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου - Πρόεδρος Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών:

«Η μετά το 1923 τύχη του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και η διελκυστίνδα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων υπό τον Άγγλο-Σαξονικό παράγοντα».

Μεταβυζαντινές τοιχογραφίες στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Ταξιαρχών Δερβιτσάνης

Παρακάτω θα δείτε μια σειρά από τις διασωθέντες τοιχογραφίες στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ Δερβιτσάνης. Πανέμορφες εικόνες και αναπαραστάσεις θείων γεγονότων από τη ζωή του Θεανθρώπου Χριστού, κοσμούν εξολοκλήρου το σταυροειδούς ρυθμού καθολικό της Μονής.Όλες τους αποτελούν ατόφια κομμάτια της λατρευτικής και πολιτιστικής μας ελληνορθόδοξης παράδοσης.

Ωστόσο οι αναφορές στον αγιογράφο της Μονής είναι ανύπαρκτες μέχρι στιγμής, καθώς η αλλοίωση στο άνωθεν σημείο της εσωθύρας του ναού όπου και η σχετική επιγραφή, δεν έχουν διασωθεί.

Επιπροσθέτως και κατόπιν μιας παρατήρησής μας στις τοιχογραφίες της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδας στην Πέπελη της Άνω Δερόπολης, μας εμφανίζονται έντονα κοινά στοιχεία τεχνοτροπίας με τη φιλοτέχνηση ενός αγιογράφου, ο οποίος αναγράφει το όνομά του ως < <Μαρτήνος>>.

Πιθανόν να πρόκειται για τον ίδιο καλλιτέχνη ο οποίος αγιογράφησε και τη Μονή της Δερβιτσάνης.

από dervitsani.gr

Ο Ιησούς δωδεκαετής στο Ναό

Η Έγερσις του Λαζάρου

Η Βαϊοφόρος

Η νίψις του Ποντίου Πιλάτο

Η Σταύρωσις του Κυρίου

Η Πλατυτέρα και η Θεία Θυσία

Ο Άγιος Χριστοφόρος

Άγιοι

Παρουσιάστηκε το βιβλίο "Αναζητώντας τον αδελφό μου"

  Την Τετάρτη 4 Ιουλίου 2018, στις 6.00’μ.μ., στο Polis Art Café – Αίθριο  Αρσακείου Μεγάρου (Στοά Βιβλίου), Πεσμαζόγλου 5, πραγματοποιήθηκε από τις Εκδόσεις ΄΄ΠΕΛΑΣΓΟΣ’’ η παρουσίαση του ΒΙΒΛΙΟΥ - ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, του k. Φώτου Παπαθανάση, με τίτλο,
                                  "ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ"

Στο πάνελ των συζητητών συμμετείχαν  οι :
• Αθηνά Κρεμμύδα, δημοσιογράφος - Γραμ. Κίνησης Αναγεννήσεως Βορείου Ηπείρου,
• Νίκος Κατσαλίδας, Ποιητής

• Χρηστάκης Πέκος, Μάρτυρας
• Ελίνα Μαστέλλου - Γιαννάκενα, Λογοτέχνης - Συγγραφέας, Επιμελήτρια του βιβλίου
   και ο Συγγραφέας του βιβλίου Φώτος Παπαθανάσης

Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο Μάνος Χατζηδάκης, Ιστορικός –Συγγραφέας.

     

Ο οικοδεσπότης  του Polis Art Café, κ. Βασίλης  Χατζηιακώβου καλωσόρισε τους παρευρισκομένους , τονίζοντας την οικογενειακή ατμόσφαιρα που εμπνέει στο κοινό το υπό παρουσίαση βιβλίο.

     Ακολούθησε χαιρετισμός εκ μέρους του Εκδότη των Εκδόσεων ‘’ΠΕΛΑΣΓΟΣ’’ , Ιωάννη Γιαννάκενα , ο οποίος είπε ότι είναι δύσκολο να εκδίδεις βιβλία που πονάνε και οι Εκδόσεις ‘’ΠΕΛΑΣΓΟΣ’’ κάνουν αυτό εδώ και 33 χρόνια, για να αναδείξουν τον εθνικό διαχρονικό πόνο σε όλα τα σημεία του Ελληνισμού. Κάποια από αυτά, τελούν ακόμα την πορεία τους μακριά από την Πατρίδα. Ο συγγραφεύς  του βιβλίου, κ. Φώτος Παπαθανάσης, βίωσε τον πόνο και την απώλεια  του αδελφού του Φίλιππου, από το απάνθρωπο καθεστώς του Ε. Χότζα.

    Η χρησιμότητα ενός Εκδοτικού Οίκου είναι να μπορεί να διαιωνίσει  την ιστορική μαρτυρία , την εθνική αλήθεια και να τιμάει τους ήρωες, όπως και τoυς αγώνες  της φυλής.

  Aν δεν τους τιμάμε, δεν δημιουργούμε τα φρούρια αυτά στην διαχρονική πορεία του Ελληνισμού, που θα μας δίνουν την δυνατότητα να στεκόμαστε όρθιοι. Τους ήρωες να τους τιμάμε, γιατί έτσι θα δημιουργηθούν και καινούργιοι ήρωες .  Αν δεν τιμάμε αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για την Πατρίδα, μην έχουμε την άποψη ότι και κάποιοι άλλοι θα δώσουν την ζωή τους για μας, εν τέλει.  Κάτι τέτοιο έγινε και το 1974 και, αντί να τιμηθούν από την Πολιτεία  οι ήρωες που έπεσαν στην Κύπρο , πολεμώντας τον εχθρό , τον Τούρκο τον εισβολέα , τιμήθηκαν άλλοι συμμαθητές τους, όπου πέταγαν πέτρες στο Πολυτεχνείο και έκαιγαν αυτοκίνητα. Δυστυχώς, η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα.

     Δεν υπερασπιζόμαστε την πατρίδα  , δεν πολεμάμε για την Πατρίδα  όπως πρέπει, γιατί δεν τιμήθηκαν αυτοί που πολεμούσαν και σκοτώθηκαν στην Κύπρο τότε . Εμείς από την πλευρά μ ας θα κάνουμε το πρέπον. Ο Εκδοτικός Οίκος «ΠΕΛΑΣΓΟΣ» έχει εκδώσει πολλά βιβλία για  την μαρτυρική Βόρειο Ήπειρο, την οποίαν σήμερα, οι άθλιοι του χτες θέλουν να την προδώσουν ολότελα. Το μονοπάτι αντίστασης είναι γνωστό : «ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ»

     Πρώτη ομιλήτρια ήταν η κ. Αθηνά Κρεμμύδα , η οποία είπε ότι το πόνημα του κ. Παπαθανάση αναφέρεται σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους για τους Έλληνες της Β.Η. ρου , οι οποίοι υπέστησαν τα δεινά της πιο σκληρής κομμουνιστικής δικτατορίας του Χότζα και των διαδόχων του.  Ο συγγραφέας παρουσιάζει μία αληθινή μαρτυρία , όπως την έζησε ο ίδιος και η οικογένειά του , αναδεικνύοντας έτσι ένα αληθινό  κομμάτι της Ιστορίας των Βορειοηπειρωτών , η οποία αποτυπώθηκε στο πρόσωπο του ήρωα αδελφού του, Φίλιππου Παπαθανάση. Ο Φίλιππος πέθανε στις φυλακές στο Μπουρέλι το 1952, καταδικασμένος σε ισόβια δεσμά, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Σε αυτή την φυλακή ‘’έφυγε’’, κάτω  από αδιευκρίνιστες συνθήκες .

     Οι υπηρέτες του συστήματος ήταν πολλοί και πρόθυμοι, δυστυχώς ανάμεσά τους και Βορειοηπειρώτες , που κατέδιδαν άλλους Β.Η.τες , υπηρετώντας πιστά το σύστημα και κερδίζοντας βεβαίως την εύνοιά του.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο εισαγγελέας, Γιώργος Κώτσιας, ελληνικής καταγωγής με το σκληρό πρόσωπο , στη δίκη του Φίλιππα. , ο οποίος πρότεινε την θανατική ποινή. Αλλά και η οικογένειά του υπέστη διώξεις γιατί, σύμφωνα με το κομμουνιστικό σύστημα, η ευθύνη ήταν συλλογική και έπρεπε να την πληρώσουν όλοι , ως και την τρίτη γενιά Ακολοὐθησαν  διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες , καταναγκαστικά έργα, περιθωριοποίηση και στέρηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων , όπως η μόρφωση.  Ο στόχος του καθεστώτος ήταν να τρομοκρατήσει τους Β.Η.τες και να  κάμψει κάθε μορφή αγώνα, αντίστασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους, όπως απορρέουν από το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914. Το βιβλίο συστήνεται ανεπιφύλακτα, ειδικά στην νέα γενιά, καθώς ο ήρωάς του αποτελεί   σύμβολο ελευθερίας , θάρρους και αντίστασης, στις προκλήσεις του μέλλοντος.   

     Δεύτερος , κατά σειράν ομιλητής ήταν ο κ. Νίκος Κατσαλίδας, ο οποίος είπε ότι το υπό παρουσίαση βιβλίο είναι ένα από τα καλύτερα ντοκουμέντα που έχουν γραφεί. Παράλληλα, ο συγγραφέας, σε μια τεράστια οικογενειακή τραγωδία, γράφει με αγάπη και όχι με μίσος. Μετά, ο κ. Ν.Κ. πέρασε στο ποιητικό έργο του συγγραφέα, Στα στιχουργήματά του, ο Φ.Π. ξαναπλάθει βιώματα, συγχωνευμένα με τα πάθη της φυλής μας. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος Γολγοθάς και η μεγάλη Σταύρωση.  Μέσα από τις ποιητικές του προσπάθειες, ο Φ.Π.  περιγράφει μοτίβα κατευθείαν μέσα από την καθημερινότητα . Και μέσα από αυτήν την ποίηση της καθημερινότητας, πάει να γίνει της ευθύνης, με την αναπαυμένη συνείδηση του ποιητή.  Και ό,τι δεν καταφέρνει να το πει με στίχους, το δίνει με πεζές επεξηγήσεις  για τα αληθινά συμβάντα / γεγονότα των ημερών του. Είναι σαν ποιητικά σχόλια και ερμηνείες πάνω στα αισθήματά του που πηγάζουν από τις εσωτερικές του ορμές. Δραματική είναι η περιγραφή της δίκης και της εκτέλεσης του αδελφού του, την οποίαν  αφηγείται με την οπτική του  μικρού παιδιού. Τρομάζει από τον αδελφοσπαραγμό , την προδοσία από το ‘’δικό μας σόι’’. Το μεγαλύτερο εκφραστικό μέσο βγαίνει με ένα «ἉΧ», με ένα «Θεούλη» και «Μανούλα». Οι συγκινητικές, ανατριχιαστικές στιγμές στους στίχους που θυμίζουν Δ.Σολωμό: «Δάκρυσες όταν είδες την μανούλα μας να κλαίει», ο Αισχυλικός διάλογος γιου -γονιού μπροστά στον θάνατο για τα μεγάλα ιδανικά της πατρίδας και το αδελφικό τρίπτυχο που τελειώνει με το μοιρολόι της μητέρας: «ήσουν ο πρώτος των παιδιών» , είναι ο πρώτος στίχος. Με ένα μεγάλο αναστεναγμό βγαίνει το «ὩΧ», ο κρυφός πόνος και ο καημός της ψυχής.

      Τρίτος  ομιλητής ήταν ο κ. Χρηστάκης Πέκος, ένας γνήσιος Έλληνας Βορειοηπειρώτης, στενός φίλος της οικογένειας  και γνώστης των γεγονότων που διηγείται ο συγγραφέας, Ο κ. Χρ.Π. ήλθε από τους Αγίους Σαράντα, ειδικά για την εκδήλωση. Γνωρίστηκαν με τον κ. Φ.Π.  στον χώρο εργασίας τους στους Αγίους Σαράντα, σε μία επιχείρηση συντήρησης αυτοκινήτων , όπου ο κ. Χρ. Π. ήταν προϊστάμενος και ο κ. Φ.Π. εργάτης.  Μεταξύ τους αναπτύχθηκε μία αμοιβαία εκτίμηση και συμπάθεια. Λόγω του αδελφού του Φίλιππου, η οικογένεια του Φώτου ήταν ‘’θιγμένη’’ και απαγορευόταν στον ίδιο και στα παιδιά του οι ανώτερες σπουδές. Ο ίδιος  νοιώθει υπερήφανος για την Ελληνική καταγωγή του και την Ορθόδοξη πίστη του, και δεν φοβόταν να το εκφράζει δημοσίως. Ήταν από τους λίγους που το 1992 καλωσόρισε , στο αεροδρόμιο των Τιράνων τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο και του συμπαραστάθηκε με αφοσίωση στο μεγάλο έργο του. Βοήθησε πολύ για να χτιστεί στην πόλη των Αγίων Σαράντα ο Ιερός Ναός Άγιος Χαράλαμπος.  Τα ποιήματά του  μέσα τους δίνουν μήνυμα ελπίδας και Ελληνισμού.  Η ποίησή του είναι απλή, χωρίς επιδράσεις από σύγχρονα ρεύματα, γεμάτη αγάπη για τον Ελληνισμό και την Βόρειο Ήπειρο.  Προέρχεται από οικογένεια διανοούμενων (ο παππούς του ιερέας, ο πατέρας του και τρία αδέλφια δάσκαλοι  που σπούδασαν στα Ιωάννινα), και είναι αγωνιστής για την Β.Η.ρο και πνευματικός άνθρωπος.   Με το ήθος και το καλλιτεχνικό του έργο κέρδισε την συμπάθεια και την εκτίμηση των πνευματικών ανθρώπων της Β.Η.ρου και του Ελληνισμού.

    Τέταρτη ομιλήτρια ήταν η κ. Ελίνα Μαστέλλου – Γιαννάκενα, η επιμελήτρια του βιβλίου, η οποία γνώρισε τον Φίλιππο μέσα από συζητήσεις για το δράμα των Β.Η.των και τους μάρτυρές του.  Ο εθνομάρτυς ήρωας ζωντάνεψε μέσα από την γραφίδα του αδελφού του Φ.Π. απλά, δωρικά ρεαλιστικά. Το οδοιπορικό , η κορύφωση του μαρτυρίου και το τραγικό τέλος είναι τόσο έντονα και αληθινά, που συγκλονίζουν.

Ο κ. Φ.Π. έχει επίσης να παρουσιάσει  άλλα τρία βιβλία [Εκδόσεις ‘’ΠΕΛΑΣΓΟΣ’’] .

1 ) Το μυστικό του μπαρμπα Θωμά : ένα βαθύ ανθρώπινο αφήγημα, που παρουσιάζει τις αγεφύρωτες κατά τα άλλα διαφορές των ανθρώπων του χθες με το σήμερα., που τις γεφυρώνει όμως  η γονεϊκή αγάπη. Λέει ακόμα πως ένα τυραννικό καθεστώς μπορεί να διαβρώσει χαρακτήρες, που όμως δεν χάνονται οριστικά , γιατί υπάρχει ο σπόρος  της ανατροφής και της αναφοράς μέσα τους βαθειά , που καρπίζει πάντα.

2) Στα επτά παράθυρα : παρουσιάζει διηγήματα από την ζωή των Β.Η.των , με τον φόβο της φυλάκισης στο Κάστρο του Αργυροκάστρου. Στο βιβλίο υπάρχουν επίσης άρθρα του συγγραφέως που στο παρελθόν δημοσιεύθηκαν, στον Β.Η.κό Τύπο («Παλμός της Λεσνίτσας», Ἡ Φωνή της ‘ΟΜΟΝΟΙΑΣ’) , με αγωνιστικό αλλά και κριτικό πνεύμα για κάθε τι σωστό μα και κάθε άδικο ή λάθος.

3) Ανησυχίες : ποιητική συλλογή, που ο τίτλος της προκαθορίζει το πνεύμα που την διέπει. Πρόκειται για ανησυχίες που ανταριάζουν την ψυχή του ποιητή για το μέλλον αυτού του τόπου και των ανθρώπων του που συνεχίζουν, στην πλειοψηφία τους, να κουβαλούν  νοοτροπίες και ελαττώματα πανάρχαια και οι αδικίες να βρίσκουν προσφορότερο έδαφος στην περίπλοκη εποχή μας.

     Στην συνέχεια, η εγγονή του συγγραφέα, κ. Φωτεινή , διάβασε την ‘’ΕΞΟΛΟΓΗΣΗ’’ του παππού της, όπως αυτή είναι γραμμένη στις σελ. 19 -22.. Ο συγγραφέας Φ.Π. γεννήθηκε το 1936 και έχει αναμνήσεις από τον Ελληνο-Ῑταλικό Πόλεμο του 1940, και μετά, το παρτιζάνικο κίνημα ενάντια στον ‘’Ναζι-Φασισμό’’, όπου οι Β.Η.τες πολέμησαν στο ίδιο πρόχωμα με τους Αλβανούς για την ‘’απελευθέρωση’’., που στην πραγματικότητα σήμανε την πραγματική σκλαβιά των Β.Η.των από τους Αλβανούς. Από το 1945, άρχισε ο αποδεκατισμός του Ελληνικού στοιχείου : λασπολογία, βρώμικη προπαγάνδα, συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια, εκτελέσεις…. Και δεν περιορίζονταν μόνο στους συλληφθέντες αλλά και σε άτομα του  οικογενειακού τους  περιβάλλοντος μέχρι τρίτης γενεάς (περ τρε μπρέζα) , Τους στέρησαν την μόρωση, τα πολιτικά και εκλογικά δικαιώματα κ.α. , αλλά δεν μπόρεσαν να τους στερήσουν την ελπίδα στον Θεό και στην Θεία Δίκη. Υπέφεραν τα πάνδεινα και έκλαψαν πολύ, Και αυτό, γιατί οι δικοί τους άνθρωποι που έπεσαν στα νύχια των οργάνων του Χότζα, ήθελαν, όπως όλοι οι Β.Η.τες , την δική τους  Λευτεριά, την Ειρήνη, την Αυτοδιάθεση, την Αυτονομία , την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη, την Γλώσσα, την Παιδεία τους. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο συγγραφέας, «Θέλαμε στον τόπο μας να κάνουμε εμείς κουμάντο, τα γνήσια παιδιά της Βορείου Ηπείρου».

    Μετά το πέρας των προγραμματισμένων ομιλιών, ο συγγραφέας διάβασε 2 ποιήματά του.  « Ὀ ΚΟΥΚΟΣ» (όπου λέει πως ο κούκος αφήνει κρυφά το αυγό του στις φωλιές άλλων πουλιών , τα οποίοι το φροντίζουν  όπως τα δικά τους και όταν εκκολαφθεί το κουκάκι, πετάει έξω από την φωλιά τα άλλα αυγά και τα πουλιά, που υπάρχουν μέσα εκεί) .

Και «ΤΟ ΔΩΡΟ»(όπου αναφέρεται σε μία μικρή σημαιούλα που του είχε κάνει δώρο ένας Έλληνας φαντάρος, όταν αυτός ήταν 6 χρονών).

                         Ακολούθησε διάλογος με το κοινό.

                                                                                              ΘΩΜΑΪΣ  ΠΑΡΙΑΝΟΥ

Τον ομογενή Μιχάλη Σέρβο τιμά ο Δήμος Δρόπολης

• Ένα δραστήριο μέλος της ελληνικής ομογένειας των Ηνωμένων Πολιτειών τον κ. Μιχάλη Σέρβο, που ζει μόνιμα στην Φλόριδα, αλλά έλκει την καταγωγή του από την Σωπική της Βορείου Ηπείρου, θα τιμήσει ο Δήμος Δρόπολης ανακηρύσσοντάς τον επίτιμο δημότη, σε ειδική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της εορτής του Δεκαπενταύγουστου, αμέσως μετά τα θυρανοίξια του ανακαινισμένου ιερού Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου της Σωπικής.

Με αφορμή την εκδήλωση προς τιμήν του Προέδρου του Ιδρύματος Ελληνισμού Αμερικής και πρώην Προέδρου της Πανηπειρωτικής Μιχάλη Σέρβου, το δίκτυο «Αναμνήσεις» (www.anamniseis.net) με έδρα τη Νέα Υόρκη αναφέρεται στην δράση του Σωπικιώτη ομογενή, τονίζοντας ότι είναι η δεύτερη φορά που η ιδιαίτερη πατρίδα των γονέων του τον τιμά, καθώς η κεντρική πλατεία του χωριού φέρει το όνομά του, διότι σε μια από τις επισκέψεις του συνέλαβε την ιδέα της μετατροπής του ετοιμόρροπου σχολείου του χωριού σε Λαογραφικό Μουσείο. Και δεν αρκέστηκε μόνο με τη χρηματοδότηση του έργου, αλλά ζήτησε από το Δήμο της Δρόπολης να αιτήσει από το Υπουργείο Πολιτισμού της Αλβανίας να αναγνωρίσει το Μουσείο και συνάμα να το συμπεριλάβει στο μητρώο των μουσείων.

Παράλληλα ήρθε σε επαφή με την Ιερά Μητρόπολη Αργυροκάστρου και με τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιο και κατάφερε να κινητοποιήσει τις δύο ακτές του Ατλαντικού για την ανακαίνιση του πέτρινου – ιστορικού ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου της Σωπικής.

Το οικονομικό βάρος για την ανακαίνιση του ναού το επωμίστηκαν η Αδελφότητα Σωπικιωτών από τον Άγιο Λουδοβίκο των ΗΠΑ και η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας.
Ο κ. Σέρβος μιλώντας στις «Αναμνήσεις» για τα εν εξελίξει έργα επεσήμανε ότι φιλοτεχνείται ο αδριάντας της Δροπολίτισσας, ο οποίος θα τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία της Δερβιτσιάνης και τα αποκαλυπτήριά του θα λάβουν χώρα ανήμερα της εορτής της 28ης Οκτωβρίου 2018.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Σέρβος είναι ο εμπνευστής για την κατασκευή του αγάλματος της Ηπειρώτισσας Ολυμπιάδος, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που φιλοτεχνήθηκε με την οικονομική υποστήριξη των Ηπειρωτών και Φίλων της Αμερικής και έχει τοποθετηθεί στην κεντρική Πλατεία των Ιωαννίνων που μετονομάστηκε σε (πλατεία Ολυμπιάδος), αλλά και εμπνευστής μιας σειράς άλλων αγαλμάτων, όπως αυτό της Πωγωνήσιας Μάνας κ.α.

ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ

Μήνυμα Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως για την γιορτή της Παναγίας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ. Πρωτ. 713

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 1ῃ Αὐγούστου 2018

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 211^ῃ

Θέμα: Θεοτόκε «γῆθεν πρός οὐρανόν μετέστης σήμερον ...»

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ὁλόκληρος ὁ μήνας Αὔγουστος εἶναι ἀφιερωμένος «εἰς τιμήν καί μνήμην» τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἀρχίζει μέ τίς ἱερές Παρακλήσεις καί κορυφώνεται μέ τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας. Στίς 23 Αὐγούστου τελεῖται ἡ «Ἀπόδοση» τῆς Κοιμήσεως, καί στίς 31 τοῦ ἴδιου μήνα ἑορτάζεται ἡ κατάθεση τῆς τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου.

Ὁ Ὀρθόδοξος Λαός μας εὐλαβεῖται ἰδιαίτερα τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Σέ μεγαλοπρεπεῖς Ναούς, σέ ταπεινά ἐξωκκλήσια, σέ ἱερά Μοναστήρια καί Προσκυνήματα, σπεύδουν μικροί καί μεγάλοι νά προσπέσουν στήν Χάρη Της, νά προσευχηθοῦν, νά τήν παρακαλέσουν, νά τήν εὐχαριστήσουν καί νά ζητήσουν τήν προστασία της κάτω ἀπό τήν Ἁγία της Σκέπη.

-Β-

Ἰδιαίτερα, θά λέγαμε, οἱ τόσο δύσκολοι σημερινοί καιροί μας, μᾶς ἐπιβάλλουν νά καταφύγουμε στήν Παναγία. Γιατί ὄχι μόνο ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἀλλά καί ὡς Ἕλληνες, διερχόμεθα «διά πυρός καί ὕδατος», ὅπως λέει ὁ ἱερός Ψαλμωδός (Ψαλμ. Ξε΄ 12).

Μέ τά νομοθετήματα πού ἔχει ἐπιβάλει ἡ Πολιτεία, μέ τά ὁποῖα ἀλλοιώνεται τό Ὂρθόδοξο ἦθος, εἶναι φανερό ὅτι κιδυνεύουμε νά γίνουμε «Σόδομα καί Γόμορρα», ἀφοῦ ἡ ποικίλη ἀνωμαλία ἐπίσημα ἀναγνωρίζεται. Γενικώτερα δέ, ἡ κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθῆ μοιάζει σάν ἡ Πατρίδα μας νά μήν εἶναι χριστιανική, ἀλλά μᾶλλον νά ζῇ στήν ἐποχή κατά τήν ὁποία κυριαρχοῦσε ἡ εἰδωλολατρία, μιᾶς καί κάποιοι ἀπό τούς κυβερνῶντες παρουσιάζονται ὡς ἄθεοι ...

-Γ-

Ἀτυχῶς, καί τά ἐθνικά μας θέματα δέν πηγαίνουν καλά. Ἡ Τουρκία μᾶς ἀπειλεῖ συνεχῶς, ὄχι μόνο θεωρητικά, ἀλλά καί στήν πράξη, ὥστε ἡ χώρα μας νά βρίσκεται σέ συνεχῆ ἐπιφυλακή. Τό λεγόμενο «Μακεδονικό» εἶναι μιά ἑλληνική ἧττα, ὅπως ἐκτιμοῦν ὅσοι μποροῦν νά βλέπουν κάτω καί πίσω ἀπό τίς κυβερνητικές θριαμβολογίες. Τό «Βορειοηπειρωτικό» βαδίζει καί αὐτό πρός παρόμοια «λύση» μέ τό «Μακεδονικό»! Ὁπότε, ἀναλογίζεται κανείς μέ ὀδύνη τί μπορεῖ νά περιμένῃ τούς ταλαίπωρους Βορειοηπειρῶτες ἀπό μιά νέα κυβερνητική ... «ἐπιτυχία»!

-Δ-

Ὡς πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως, ἔχουμε μάθει ὅτι ὁ Θεός «καταφυγή ἡμῶν καί δύναμις» (Ψαλμ. με΄ 2). Καί ἡ Παναγία μας, ὅπως λέει ὡραῖα ἕνα τροπάριο ἀπό τόν κανόνα τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἑορτῆς, «ἐν παρρησίᾳ, ὡς μήτηρ ἔφησε πρός τόν τεχθέντα (Χριστόν) ˙ οὕς μοι ἐκτήσω εἰς αἰῶνας φύλαττε». Ναί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Ἡ Παναγία δέν ἐγκατέλειψε τούς πιστούς καί δέν τούς ἄφησε ἀπροστάτευτους στίς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του. «Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε».

Μέ αὐτήν, ἀκριβῶς, τήν ἀκλόνητη πίστη καί πεποίθηση, ἡ Μητρόπολή μας ὀργανώνει καί φέτος τήν Ὁλονύκτια Ἀγρυπνία στήν Ἱερά Μονή τῆς Μολυβδοσκέπαστης, ὅπου καί ὁ τάφος τοῦ ἀλησμόνητου Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, πού πρῶτος αὐτός, πρίν ἀπό πενήντα (50), ἀκριβῶς, χρόνια καθιέρωσε τήν ἐκδήλωση αὐτή.

Ἡ Ἀγρυπνία, Θεοῦ θέλοντος, θά ἀρχίσῃ στίς ἐννέα (9) τό βράδυ τῆς παραμονῆς τῆς ἑορτῆς (14 Αὐγούστου), καί θά τελειώσῃ στίς 5.30 τό πρωΐ τῆς 15ης Αὐγούστου. Ἀργότερα θά τελεσθῇ καί δεύτερη Θεία Λειτουργία. Ἐλᾶτε νά συμπροσευχηθοῦμε. Νά πάρουμε εὐλογία καί δύναμη ἀπό τήν Κυρία Θεοτόκο, ἡ Ὁποία μᾶς περιμένει.

Χρόνια ἅγια. Καί ὅλα, γιά τήν Ἐκκλησία καί τό Ἔθνος.

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Την μνήμη του Αριστοτέλη Γκούμα τίμησε η Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου

Χιμάρα, 12 Αυγούστου 2018 

Οκτώ ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την άνανδρη δολοφονία του Έλληνα Βορειοηπειρώτη Αριστοτέλη Γκούμα από αλβανούς εξτρεμιστές λίγα μέτρα έξω από το σπίτι του στην Χιμάρα, επειδή δεν υποχώρησε από το δικαίωμα να ομιλεί την μητρική του γλώσσα στην γενέθλια γη του.

Σήμερα το πρωί τελέστηκε τρισάγιο στο μνήμα του Εθνομάρτυρα στο Νεκροταφείο της Χιμάρας από την οικογένεια του, παρουσία συγγενών, φίλων, συντοπιτών και άλλων πατριωτών που βρέθηκαν εκεί για να αποτίσουν φόρο τιμής στην μνήμη του αλλά και για να στείλουν το μήνυμα ότι όσα χρόνια και αν περάσουν η θυσία του δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Το παρόν έδωσε με αντιπροσωπεία της και η Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου, ο πρόεδρος της οποίας κατέθεσε στεφάνι στο μνήμα του Αριστοτέλη Γκούμα ως μία ελάχιστη ένδειξη τιμής στη μνήμη του. 

12 Αυγούστου 2010 - 12 Αυγούστου 2018

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου

Τέλεση τρισάγιου στο μνήμα του Αριστοτέλη Γκούμα

Κατάθεση στεφάνου από τον Πρόεδρο
της Κίνησης για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου Δημήτριο Περδίκη 

Σύμβουλος αλβανού ΥΠΕΞ: Η κατάργηση του εμπολέμου ανοίγει το δρόμο στις αλβανικές περιουσίες στην Ελλάδα

Η Αλβανία και η Ελλάδα κινούνται προς ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις τους, γράφει αλβανικό δημοσίευμα.

Οι δύο γειτονικές χώρες, μετά την ταραγμένη ιστορία  που ακολούθησε το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, διαπραγματεύονται μια δέσμη συμφωνιών μεταξύ τους. 

Υπάρχει πολιτική βούληση και ελπίδα  και από τις δύο πλευρές ότι το 2018 θα επιλυθούν θέματα που δημιούργησαν τεταμένες καταστάσεις και δηλητηρίασαν τις σχέσεις τους για περισσότερα από 70 χρόνια. Η ευρωπαϊκή προοπτική, η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή είναι το καύσιμο προς το νέο κεφάλαιο που ανοίγεται στις δύο πλευρές.

Οι δύο πρωθυπουργοί, Έντι Ράμα και Αλέξης Τσίπρας, εμφανίζονται σε μια γραμμή και μετά τη συνάντηση τους στη Σύνοδο Κορυφής του Λονδίνου, στο πλαίσιο της διαδικασίας του Βερολίνου, εξέφρασαν την πεποίθηση ότι «μπορούν σύντομα να επιτύχουν θετικές λύσεις σε αυτά τα θέματα». 

Και ο λόγος είναι για ‘θέματα πακέτο’ που αναφέρονται σε τρεις κατευθύνσεις: στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, μεταξύ των δύο χωρών και των δύο λαών.

 Αφαίρεση του Νόμου του Πολέμου από την Ελλάδα, ένα σημαντικό βήμα

Κατανόηση και από τις δύο πλευρές! Ας λύσουμε τουλάχιστον τα ζητήματα που κληρονομήσαμε από την ιστορία. 

Η Ελλάδα κάνει ένα σημαντικό βήμα: δεσμεύεται να καταργήσει το νόμο του πολέμου με την Αλβανία. 

Αυτός ο περίφημος νόμος που ψηφίσθηκε τον Οκτώβριο του 1940, όταν η Ιταλία του Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα από το αλβανικό έδαφος που καταλήφθηκε από τον ίδιο την άνοιξη του 1939, και ‘de jure’  ισχύει  μέχρι σήμερα. 

Πιο συγκεκριμένα: αυτός ο νόμος σημαίνει ότι η Αλβανία για την Ελλάδα είναι εχθρική χώρα! 

Παράδοξη εχθρότητα προς μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ με την οποία το 1996 η Ελλάδα υπέγραψε Συνθήκη Καλής Συνεργασίας και Γειτονίας!

Το παράδοξο είναι ότι τρία χρόνια μετά τη Συνθήκη αυτή, το 1999, η Ελλάδα είχε δηλώσει προς το Υπουργείο Εξωτερικών της Αλβανίας ότι «η εμπόλεμη κατάσταση βρίσκεται σε ισχύ». 

Η κατάσταση έχει αλλάξει τώρα, η Ελλάδα έχει γυρίσει τη θέση της κατά 360 μοίρες (σημ. ΕΛΑ: Δηλαδή βρέθηκε πάλι στην ίδια θέση;), λέει ο Γκλεβίν Ντερβίσι, σύμβουλος του υπουργού Εξωτερικών της Αλβανίας, σε συνέντευξή του στην Deutsch Welle.

«Η ελληνική πλευρά έχει επιτύχει στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις με την αλβανική πλευρά, να κατανοήσει το δίκαιο του πολέμου με την Αλβανία ότι είναι μια ιστορία απομεινάρι, για το  οποίο έχει δεσμευθεί την κατάργησή του αφού αποτελεί μέρος του πακέτου των συμφωνιών με την Αλβανία.

Η Ελλάδα έχει, ήδη, ένα σχέδιο της κατάργησης  του νόμου, η οποία θα πρέπει να γίνει με διάταγμα του προέδρου της Ελλάδας», δήλωσε ο Ντερβίσι.

Τερματισμός της 78χρονης κατάσχεσης κρατικής περιουσίας και  των Αλβανών πολιτών στην Ελλάδα

Η κατάργηση της εμπόλεμης κατάστασης από την Ελλάδα προς την Αλβανία θα άρει τη μακροχρόνια σχέση μεταξύ  των δύο κρατών και των δύο λαών. Θα επιτρέψει την πρώτη άρση της προληπτικής κατάσχεσης της κρατικής περιουσίας και των Αλβανών πολιτών που συνεχίζεται από το 1940.

«Η ακυρότητα του νόμου του πολέμου με την Αλβανία θα πρέπει να συνοδεύεται από άλλες νομικές πράξεις, οι οποίες θα καθορίσουν με τον τρόπο και τους μηχανισμούς  που το κράτος και οι πολίτες της Αλβανίας θα πρέπει να απευθυνθούν στα θεσμικά όργανα και τους οργανισμούς  που καθορίζονται από τις ελληνικές αρχές, για να αποδείξουν την ιδιοκτησία τους και να αποκτήσουν το δικαίωμα απόκτησης, βάσει των επίσημων εγγράφων που υπήρχαν», είπε στην DW ο Ντερβίσι.

Αναφερόμενος στη συμφωνία για την οριοθέτηση της θάλασσας μεταξύ των δύο χωρών επισήμανε ότι ακόμη δεν έχουν περατωθεί οι διαπραγματεύσεις.

«Η διαδικασία των διαπραγματεύσεων για το διαχωρισμό των θαλάσσιων περιοχών μεταξύ των δύο χωρών καθοδογείται από τις αρχές του διεθνούς δικαίου, τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας , τις αρχές του Συνταγματικού Δικαστηρίου και τη σχετική νομοθεσία. Η ίδια η Αλβανία έχει προβεί σε μια τέτοια με την Ιταλία κατά τη δεκαετία του 1980-90, σύμφωνα με τα κριτήρια που καθόρισε η σύμβαση για την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα», τόνισε ο σύμβουλος του υπουργού Εξωτερικών της Αλβανίας, Γκλεβίν Ντερβίσι.

(Στοιχεία από shqiptarja.com)

www.echedoros-a.gr

Καταρρέει η αλβανική προπαγάνδα περί προνομιούχας ελληνική μειονότητας

Όλα αυτά τα χρόνια κατίσχυσε ψευδώς ότι η Ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία όχι μόνον δεν υπέστη εθνικούς και πολιτικούς διωγμούς, αλλά, απεναντίας, έτυχε προνομιακής αντιμετώπισης από το αλβανικό κομμουνιστικό κράτος. Οι πρεσβεύοντες την άποψη αυτή επικαλούνται το σχετικά καλύτερο βιοτικό επίπεδο της περιοχής συγκριτικά με το υπόλοιπο της αλβανικής ενδοχώρας, το υψηλό πνευματικό επίπεδο των Ελλήνων και την καλύτερη, σε σχέση με άλλα μέρη, υπάρχουσα υποδομή.

Τα αναδεικνυόμενα στοιχεία, ωστόσο, είναι αψευδείς μαρτυρίες ότι ο βορειοηπειρωτικός ελληνισμός υπέστη τις πιο απηνείς διώξεις του εθνικού του φρονήματος, την αλλοτρίωση της εθνικής εξέλιξης στο μέτρο που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνον με την ρωμαιοκαθολική κοινότητα της Αλβανίας ή, κατά παράλογο τρόπο, με τους αυτομολημένους κοσοβάρους στην Αλβανία, οι οποίοι ορίστηκαν ως εν δυνάμει πράκτορες του Τίτο.

Είναι αλήθεια ότι το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην Αλβανία ήταν υψηλότερο από το γενικότερο επικρατόν άθλιο της υπόλοιπης χώρας, αλλά αυτό δεν οφείλεται ουδαμώς σε χορηγηθέντα προνόμια ή σε αδυναμία του καθεστώτος, οφείλεται μόνον στην εργατικότητα του τοπικού πληθυσμού, στην παραδοσιακή μετανάστευση και στα μεταναστευτικά εμβάσματα των Βορειοηπειρωτών, η πλειοψηφία των οποίων, όμως, οικειοποιούντο από το αλβανικό δημόσιο. Το 1939, π.χ. τα υπολογισθέντα εμβάσματα και οι μεταφορές χρημάτων από το εξωτερικό προς την Αλβανία υπολογίζοντο σε 1.000.000 δολάρια ετησίως και η συντριπτική πλειοψηφία αυτών προήρχοντο από μετανάστες ελληνικής καταγωγής (Αργυρόκαστρο, Άγιοι Σαράντα, Κορυτσά). To 1951, εκτός από τους οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει την Αλβανία πριν το 1939 από το Αργυρόκαστρο καταγράφονταν το 21% των δραπετευσάντων (στην πλειοψηφία τους Έλληνες) το 20% από τους Αγίους Σαράντα, το 5% από την Κορυτσά κλπ. Προσθέτως, υπάρχουν δεκάδες αιτήσεις από Έλληνες Βορειοηπειρώτες επιχειρηματίες σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά, οι οποίοι ζητούσαν ανέλπιδα να προβούν σε δωρεές προς την ιδιαίτερη πατρίδα τους (ασθενοφόρα, δρόμους, νοσοκομεία, κ.λ.π.) οι οποίες, όμως, απορρίπτοντο με περιφρόνηση και κυνισμό από τα αλβανικό κράτος το οποίο τις οικειοποιούνταν ληστρικά λόγω της γελοίας συναλλαγματική ισοτιμίας: 1 δολάριο προς 7 λεκ. Ποτέ αυτές οι δωρεές δεν έφτασαν στον προορισμό τους.

Το 1949 στη Βάνιστα (Δρόπολη) δεν ήταν καταγεγραμμένος ούτε ένας αναλφάβητος, ενώ τη ίδια περίοδο στο χωριό Zhulat (Αργυρόκαστρου) με πληθυσμό ισάριθμο προς τη Βάνιστα ήταν καταγεγραμμένοι 80 αναλφάβητοι. Το χωριό Λόγγος το 1954 είχε 24 δασκάλους, απόφοιτους ελληνικών και ξένων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Το 1945 ο λειτουργικός αναλφαβητισμός στην Αλβανία ανερχόταν σε 90% ενώ στην Βόρειο Ήπειρο μόνον 5%. Οι μαθητικές επιδώσεις των ελληνοπαίδων βορειοηπειρωτών ήταν παντού άριστες, αλλά ο αριθμός των εισαχθέντων στα αλβανικά ΑΕΙ ήταν 1 προς 7 σε σχέση με τον υπόλοιπο αλβανόφωνο πληθυσμό των μειονοτικών περιοχών.

Οι κοιλάδα της Δρόπολης και του Βούρκου παρήγαγε σιτηρά που κάλυπτε τις ανάγκες του εγχώριου πληθυσμού για όλο το χρόνο, αλλά μόνον 3 μήνες προμηθευόταν σιταρένιο ψωμί, τον υπόλοιπο χρόνο κατανάλωνε βιομηχανικό καλαμπόκι.

Οι Βορειοηπειρώτες υπέστησαν τις μαζικότερες πολιτικές διώξεις: Φυλακίσεις, εξαφανίσεις, εκτελέσεις, εξορίες, εκτοπισμοί, ιδίως την περίοδο 1945-1947. Μόνον από το χωριό Πέπελη (470 κατοίκων) το σύνολο του χρόνου κάθειρξης κατηγορουμένων για τα εθνικά τους φρονήματα ανέρχεται σε 224 χρόνια και 413 χρόνια εξορίας.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία (1987) στην επαρχία Αργυροκάστρου (πληθυσμός 61.000) είχαν στρατολογηθεί 64 πράκτορες (δηλαδή 1 στους 953), 387 μυστικοί πληροφοριοδότες (1 στους 157) και παρακολουθούντο 600 άτομα (1 στους 101), είχε σχηματιστεί φάκελος φρονημάτων για 3722 άτομα (δηλαδή για 1 στους 16), ενώ υπηρετούσαν 739 αξιωματικοί και υπαλληλικό προσωπικό της αλβανικής ασφάλειας (1 για 82 άτομα). Στους Άγιους Σαράντα την ίδια περίοδο (πληθυσμός 77.500) είχαν στρατολογηθεί 58 πράκτορες (1 στους 1336), 553 μυστικοί πληροφοριοδότες (1 στους 140) και παρακολουθούντο 761 άτομα (1 στους 101), είχε σχηματιστεί φάκελος φρονημάτων για 4191 άτομα (δηλαδή για 1 στους 18), ενώ υπηρετούσαν 865 αξιωματικοί και υπαλληλικό προσωπικό της αλβανικής ασφάλειας (1 για 89 άτομα)

Την ίδια περίοδο στο Σκραπάρ με αμιγώς αλβανικό πληθυσμό (45.000 άτομα) είχαν στρατολογηθεί μόνον 8 πράκτορες (1 στους 5625), 151 μυστικοί πληροφοριοδότες (1 στους 298) και παρακολουθούντο μόνον 99 άτομα (1 στους 454), ενώ είχε σχηματιστεί φάκελος φρονημάτων μόνον για 345 άτομα (για 1 στους 130), ενώ υπηρετούσαν μόνον 158 αξιωματικοί και υπαλληλικό προσωπικό της αλβανικής ασφάλειας (1 για 284 άτομα).

Ως ύποπτοι στην υπηρεσία της ελληνικής κατασκοπείας παρακολουθούντο 4.000 άτομα ενώ στην υπηρεσία της ιταλικής μόνον 400 άτομα. (Ευχαριστώ τον Kastriot Dervishi, Sigurimi i shtetit 1944-1991, Historia e policisë politike të regjimit komunist Shtëpia Botuese 55, Tiranë 2012.)

Σταύρος Ντάγιος

από   mknews.eu